Arif Molliqi: PESHA E ARKIVOLIT

PESHA E ARKIVOLIT

Provë për një dilemë 

A është qeni i biri ujkut
a ujku i biri qenit
Krejt njësoj
të dytë janë mishngrënës

A është njeriu i biri djallit
a djalli i biri njeriut
Krejt njësoj
të dytë e ngatërrojnë botën

A është hajni para ministrit 
a ministri para  hajnit
Krejt njësoj
të dytë betohen n´gjuhën e dhelprës



Pesha e arkivolit

Ditën e varrimit
Njerëzit bëjnë mahi të vogla
Mbi fytyrë ma hedhin një grusht dhé 
me arkivolin e mbyllur qeshin

Më besoni, ngushtë më keni zënë
mbase jam i vetmi njeri që nuk flas 
dhe për të parën herë rri vetëm
në një shtëpi pa dritare

Varrmihësit s'kanë punë tjetër
Veç ta kërkojnë llogarin e vet
E nesërmja është vonë

Aq lehtë
E zeza nuk bëhet e bardhë




Ç´rëndësi ka kush këndon 

Këndoj aq gjatë
Sa e lodhi bjeshkën dhe detin
Asnjë yll s´mbeti në natë
Nuk u ndal 
Derisa mori n'thua në këngën e vet 

Atyre që e dëgjonin
goja u ishte terë 
duke bërtitë:
o lejeni bre atë këngë
se u tha një det i tërë 

Ç´rëndësi ka kush po këndon
Kur askujt asgjë
S´do t´i lë trashëgim
kjo kënga e juaj e padurueshme 
gjithësesi




Arti i kolaboracionistit

Kur ra ujku në torishtë
ne i numëruam delet

veç bariu dhëmbprishur
doli tepër

Dikush kurrë s'do të di
pse asgjë s'i ndodhi qenit

ai kishte shkuar të Lendina e Qyqeve
i mbeshtjellur me lëkur dashi

Delet që shpetuan
i akuzuan si kolaboracioniste

kjo është loja e njeriut
kur afër vetës mban qenin e keq 

ose,
kur qeni dhe ujku bëjnë dashuri
në oborrin tonë me gardh të thyer




Arti i lehjes 

Ndalohet rreptësisht
me leh si qeni
se nuk e dallojmë ujkun te dera

Ka kohë që s' po e kuptojmë
kush në kënd po leh
qeni në njeriun
a njeriu në qenin

Derisa të mësohemi më të lehura
njeriu do ta hanë kopenë
e ujku lë të ankohet
në “magna carta libertatum”

Në mungesë të ujkut
edhe qeni i hanë delet
dhe bariut ia lëshon mjekrrën
sikur e bëri nga dashuria....

Verë, 2019

Arif Molliqi: SORRAT E ZEZA

Arif Molliqi

Sorrat e zeza

E bartin atdheun buzë varri
Hajnat që bëjnë roje
I shkurtojnë mezhdat

Duhet të mësohem
Të hamë sorra...ose barin

Dikush kurrë s'do ta mësoj
Si hahen ato
Edhe nëse i vrasim korbat

Koha e maqorrit mos ardhtë
Vinë minjtë e na ngjesin sëmundjen

Atëherë përdorim ilaqe të skaduara

Të gjallët me proteza porosisin 
Varrin lë t'ua bëjnë
Deri të kau i zi

Arif Molliqi: PREMTIME TË MENÇURA

Arif Molliqi

PREMTIME TË MENÇURA

Nga pema e papjekur

kokërrat po i ngrënë jashtëtokësorët
e gjarprit farat nën dhe

mbi kafkën e thatë

nga premtimet e mençura
djalli ndertoi strofullin Brenda

shikojeni lisin

n´asnjë stinë s´ka hije
e kanë lidhur për rrënjë diellin

të liqeni i shtjerrur

narcisoidët kërkojnë fytyrat e veta
ta kuptojnë ç´është e bukura

jemi mësuar të luajmë

më të paqartat e lirisë
duke marr në thua në ecje

Arif Molliqi: NJË VDEKJE PËR PRANVERËN

(vëllait tim, Rexhepit)

1.

Kuptova vonë
se në pranverë paska vdekje
bash tash kur po na duhesh
me na mësu një fjalë
me na mësu këngën e stinës së luleve
me na tregu për erën
që vjen nga Gryka e Deçanit

Sa të trishtuara fjalë

 që dalin nga porosia jote:

... duajeni pranverën

s’ka rëndësi shumë në jam unë

pak rëndësi ka
se pranverës i kanë hije edhe vdekjet
si kjo e imja
me peizazh gjelbëruar mbi varr
  

2.

Vij e vjen
e unë kërkoj sy me t’pa
se sytë e mi kanë mall
n’këtë stinë që nuk e njeh moshën
edhe kur bie shiu
edhe kur ka diell
se rruga që je nisur nuk njeh kthim

Ti breg Lumëbardhi me ujë shumë

që sjell këngë e vaj nga ushtimë e bjeshkës
ah, vetëm për ty këndojnë bjeshka dhe vërrini
në çdo pranverë

3.

Në dhomën e zbrazët e të ftohtë
e shikoj një fotografi varur në mur
sa robërues është aparati fotografik
nuk na lejon të flasim...

I shikoj sytë e tu aty

lot dhe buzëqeshje pafund
po këngën që aq shumë e deshe
nuk e dëgjoj më

Kaq mund të them sot

vetëm kaq
 o im vëlla

4.

Në luftën e fundit ishe gjeneral
kërkoje vetëm fitore
ta pushtoje nëntokën doje
t’i lirosh nga robëria varret ngulje këmbë
pas mbarimit të betejës
fjalime të zymta kund s’lejove

5.

Mandej të lakmova me aq zjarr
në sytë e gjithë atyre njerëzve
kur fjalët u mbushën me mjegull
kur gjithçka më iku
nga portreti që mbanin nxënësit në duar
dhe guri me ra nga zemra...

Iu falënderohem miqve

iu falënderohem
për ndjesën

(Fillimqershori, 2019)

Ç´emër t´i vë djallit

duke pritur radhën në spital
një çast ndezët drita e gjelbër
tuneli për morg lejohet...
në të majt është një derë prej hekuri

askush nuk të merr për dore

më ta treguar rrugën e Parajsës
as britmat nuk i ndien
as zërat e të vdekurve që s´të njohin

nga morgu deri të Ferri

në kryqrrugën e mbyllur n´çark
janë vendosur pafundësi njerëzish
s´di ç´emër t´i vë djallit që mashtron

e vetmja gjë që s´do t´ia dijë për moshën

janë morgu, ferri dhe parajsa
një mijë vjet të njëjtet emra  
veç përkujtimi në mermer tjetër.

                                   Arif MOLLIQI

E PASHEMBULLT PËR NJERËZIT

n´prag të kësaj pranvere

kanë dal larvat e krimbave

më portrete njerëzish duke marrë frymë

e kapërthehen nëpër fushat e huaja

bardh e zi i kafshojnë fitoret e tjerëve

s´kanë dert edhe kur ua pështyjnë emrin

n´prag të kësaj pranvere

farë hibride e kërkon tregu

vallë, ushqim për larvat e krimbave

që marrin frymë

nga marrësi e përjetshme

dhe vdesin nga fjalët e veta

lëreni,

paskeni qenë thjeshtë krimba

krimba që përtypin larvën e vet

e pashembullt për njerëzit

ndoshta kjo ndodh vetëm të kafshët e rralla

(Prill, 2019 )

Kot me përgjoni

mes rafteve te librave kam futur kokën

kokën mes rafteve e kam futur

e nuk e lexoj asnjë libër

veç numëroj kapituj i mësoj emrat e vjershave

ua shkund fjalëve pluhurin e kohës

se s´po më zë besë Ademi, Ademi i Gashit

që më bredh nëpër kokë më mendime

duke m´thënë S´i duhet kujt gjaku im [1]

s´më zë besë 

as kur ja përmendi kryeqytetin e lakuriqëve

midis zhurmave e njerëzve të shumtë [2]

që mezi zbritën në shehër më atë gur durimi

me buzëqeshje të ftohta nga dimrat e akullt

më kësula të bardha prej bore e koka prush

zbriten në një shesh të madh për ta ther heshtjen

nga një letër e bardhë për ta hequr vetminë

derisa e përgjoni hilen e pritave

derisa i harroni titujt e librave mes rafteve

duke i dëgjuar fjalët e hidhëta që rrjedhin

nëpër pallatin e madh e nga ballkoni i t´huajve

e harrojnë barin që rritet çdo ditë mbi varre

---

[1]  Titulli I një libri të Adem gashit

[2] Prarafrazim i një vargu të A.G