kokën mes rafteve e kam futur
e nuk e lexoj asnjë libër
veç numëroj kapituj i mësoj emrat e vjershave
ua shkund fjalëve pluhurin e kohës
se s´po më zë besë Ademi, Ademi i Gashit
që më bredh nëpër kokë më mendime
duke m´thënë S´i duhet kujt gjaku im [1]
s´më zë besë
as kur ja përmendi kryeqytetin e lakuriqëve
midis zhurmave e njerëzve të shumtë [2]
që mezi zbritën në shehër më atë gur durimi
me buzëqeshje të ftohta nga dimrat e akullt
më kësula të bardha prej bore e koka prush
zbriten në një shesh të madh për ta ther heshtjen
nga një letër e bardhë për ta hequr vetminë
derisa e përgjoni hilen e pritave
derisa i harroni titujt e librave mes rafteve
duke i dëgjuar fjalët e hidhëta që rrjedhin
nëpër pallatin e madh e nga ballkoni i t´huajve
Keine Kommentare:
Kommentar veröffentlichen