DIKUSH KA FRIKË NGA DASHURIA

  DIKUSH KA FRIKË NGA DASHURIA

NË MOTELIN BREG RRUGE

 

 

në moshën që ka sot

ai përpiqet të gjej ilaçin të mos turpërohej

mbase e ka njohu një prostitutë

që s´kishte dy-tri ditë

mund më qenë edhe një javë

e kishin sjellë në motelin breg rruge

në botën e kësaj aventure

e kishin thirr politikanin plak

t´i rikthej ëndrrat, dashurinë e lënë peng

mbase nuk kishte mundësi

të hyj në një ëndërr tjetër

 

e në luftën e pa qenë pastaj

iu desh një natë e terë

dashurisë t´ia prekte qiejt

megjithëse i ndodhi e kundërta

nuk mundte ta puthte

se nga goja i binin protezat

dhembet prej plastike

e në mes atij ofendimi

i ra ndërmend se s´ishte më i gjallë

se po digjej në ferrin e vetë

 

 

 

VARRËT E HAPURA

 

 

Kjo lufta e fundit

s´ishte as e para as krejt e fundit

 

as krejt ndryshe nga luftërat  tjera

 

ajo ka kohë që ka përfunduar

e unë kam kohë që thur poezi dashurie

edhe pse dikush ka frikë nga dashuria

që është kryevepra e njerëzimit

 

më kujtohet krejt çka ka mbet nga lufta

e futen nëpër katalogun e dhimbjeve

duke i numëruar varret

ose gropat që kanë mbetur të hapura

 

nëpër ato stine plotë mjegull

vrasësit kishin frikë nga vdekja

të vdekurit gëzoheshin pse po vdisnin

 

që i bie:

se po gëzoheshin

për kryeveprën e njerëzimit

 

 

 

(28. 01. 23)

 

 

KUJTIMI PËR ADELEN

 

 

 

 

KUJTIMI PËR ADELEN…

Kur u vendosa si refugjatë në shtëpinë e azilit

unë isha dyzetë e një vjeç

aty e pata njohur shumë të panjohur

e pata njohur edhe “Frau Erich” më emrin Adela

ishte përgjegjëse për refugjatët e Ballkanit

më kujtohet

kur u pata rrahur me një tip nga Maroku

edhe ai si unë refugjatë

vetëm Adela na ndërpreu edhe pse aty kishte

nga Kosova, Bosnja, Bullgaria e Gjeorgjia…

 

Të nesërmen në dhomën time

erdhi Adela më tha;

marokenin e kemi transferuar nga këtu

derisa me tregonte e shikova

kishte sy vërtetë epshndjellëse

pak se të varur që tregonin se kishte vuajtur

në kohën e Gjermanisë Demokratike

kishte qenë mësuese e rusishtes

burrin e kishte pas oficer

që i kishte vdekur nga kanceri

duke punuar në termocentralit bërthamor

kur shpërtheu Çernobili

 

Kur po hynim në muajin e tretë të shoqërimit

më Adelen

për të parën herë e pyeta

pse një grua më dhjetë vjet martesë

gjithmonë më flet për njëfarë frike

ma merr mendja e ke për shkak të vetmisë

apo ke frikë nga unë

që herën e fundit desh e vrava marokenin

më ndjeni që kot po ua kujtoj atë rrahje

 

derisa po zhvishej ia shikova këmbët

Adela ishte trupshkurtër

andaj mbante këpucë me take të larta

të dukej më e gjatë

edhe pse ishte e hijshme.

 

 

Libra të ri

 

AI SHPEND I BUKUR

 

ai shpend i bukur  

 

Në qiellin gri

Një zog aq lirshëm fluturonte
nga inati desh e vrava

ma kishte zaptue qiellin blu

 

Kur desha të marr hak
iku bashkë me lirinë time
ai shpend i bukur

fluturimi në qiellin e lirë

dhe liria janë të shenjta
për zogun... dhe për mua

 

 

Hamburg, korrik, 2020

Arif Molliqi: DASHNOR AUTODIDAKT

DASHNOR AUTODIDAKT

çdo mëngjes

bërllogun e shtëpisë e nxjerr jashtë

bashkë me marrëzitë e mia

më përzihet edhe një maskë e zezë

pastaj kthehem ia pjeku vetës një kafe

në televizion i dëgjoj lajmet bajate

nuk harroj edhe të urinoj

një ves i trasheguar nga qyteza ime

që nuk ka nevojtore publike

dikur kthehem e pi atë kafen e ftohtë

para se të nisem për qytet

që me pret një grua e bardhë e but

sa të shohin sytë

ajo më përngjan shumë në Shote Galicën

dhe në Norën e Kelmendit

që kurrë s´i kam njohur

që kurrë s´i kam parë

e kam ra n´dashni me to

ah, harrova t´iu them

në dashuri jam autodidakt

prandaj u desh me ardhur pleqëria

që ta heq turpin e lakuriqësisë

10.06.2020

I rikthej lojërat nëpër rrugët e fshatit

Arif Molliqi

I rikthej lojërat nëpër rrugët e fshatit

i mbaj mend rrugët

mëngjeset e stinëve që ndërroheshin

lojërat symbyllas

ku fshihesha në kaçakun e qenit plot morra

si te tjerët dhe unë duhej të fshihesha diku

të mos mbetesha gjithmonë i fundit

mbaj mend kur na rrihte gjyshja

ia trembnim pulën këlleqke në çarranikun e vogël

në arën e fqinjit vidhnim fasule

e bënim tremb për rrush

arrat e Bregut i shkundim me gjithë dushk

mbas pëllumbave  vrapoja e në shkollë shkonim vonë

kur erdhën vitet tjera erdhën kujtime ndryshe

mbi dardhën lonçe

mbi mollën sherbete hipnim

ta shihnim  Rrushen me vajza tjera

kur e matnin gjoksin e fryrë

eh sa herë me shokë i ndanim dashnoret

dhe sa herë jemi rrah mes veti për Rrushen

kjo është me e mira

kjo me takon mua

thoshim të gjithë

te gjitha i kujtoje dhe zemra sa nuk më plas

kujtimet kur më shfaqen e më vijnë pas

TË FSHEHURAT E FJALËS

 

kur lakmon shtatin e huaj

më pllembë dore e mat hijen tënde

 

të varret t´bredhin mendimet

 

ato që t´braktisin janë stinët

vitet dhe zogu n´fluturim

 

prapa t´vijnë të pabërat si dëshmi

 

nëse ka vapë të madhe

edhe breshëri n´vend të shiut është fat

 

(kur s´ka shi edhe breshëri bën punë)

 

nese krojet nuk shtjerrin këtë vit

lulojnë të fshehurat e fjalës

 

dhe rriten fëmijët lisat e lumenjtë

 

 

24.01.20

 

Formë mashtrimi që më rrethon

Arif Molliqi

FORMË MASHTRIMI QË MË RRETHON

pas dy ore që lexoj
s´kuptoj cila është poezia që e prisja
dhe e kisha blerë atë libër

aty kishte vargje trilluese
si replikat në foltorën e parlamentit
si bisedat në kafenen n´fund të rrugës

apo sharjet e analistve në televizion

moti s’e kisha parë në transmetim direkt
gjoks femre me të bukur
se të asaj qe doli në foltore të thotë diçka
duke e afruar mikrofonin afër buzëve

kur ajo e lavdëroj shtratin dhe burrin
para syve të mi gjithçka ishte halucinacion

e mbaj mend derisa e shikoja në ekran
më kishte ra një çehre trishtimi
gruaja me pyeti për telashet që kam 
kur e shikoj televizionin

nejse, unë i sqaroj se s´është gjë
veçse një përfytyrim i imi
është formë e mashtrimit që më rrethon

POETI I AZDISUR

S' po di çka më të thanë

brenda koke i vdekur, trutharë

kam me ardhe e m'u taku me ty

se n´kujtimet e mia ke hy si terri

kur ta pashë

fytyrën me arna

pashë se sytë magjia e lakmisë ti kish marrë

duke u zhagitur nëpër orët e kotësisë

duke i thënë vetes: jam korfeu i poezisë

E ti gafil mos rri

se gujas kam me ardh

ballin e ftohtë me ta puthë si meit

e dy fjalë me ti thanë

se malli me ka marr

o çehregrysur

që i turfullon padronit me servilizëm

o poet i azdisur

“o vëlla, i jemi vëlla”

E kur të takohem

ti s' ke me besu

andërr ke më thanë, e andërr s' ka qillu,

nejse, kot të pyes se tash e di kush je

marimangë, hienë që thuer intriga për mua

s´di,

era e gjahut ku po të shpie

“o vëlla, i jemi vëlla”

mbetça pa ty:

kështu kurrë s´kam dashtë më të pa

_________________________________

"O vëlla, i jemi vëlla", është vajtimi për Avdinë

Arif Molliqi: PESHA E ARKIVOLIT

PESHA E ARKIVOLIT

Provë për një dilemë 

A është qeni i biri ujkut
a ujku i biri qenit
Krejt njësoj
të dytë janë mishngrënës

A është njeriu i biri djallit
a djalli i biri njeriut
Krejt njësoj
të dytë e ngatërrojnë botën

A është hajni para ministrit 
a ministri para  hajnit
Krejt njësoj
të dytë betohen n´gjuhën e dhelprës



Pesha e arkivolit

Ditën e varrimit
Njerëzit bëjnë mahi të vogla
Mbi fytyrë ma hedhin një grusht dhé 
me arkivolin e mbyllur qeshin

Më besoni, ngushtë më keni zënë
mbase jam i vetmi njeri që nuk flas 
dhe për të parën herë rri vetëm
në një shtëpi pa dritare

Varrmihësit s'kanë punë tjetër
Veç ta kërkojnë llogarin e vet
E nesërmja është vonë

Aq lehtë
E zeza nuk bëhet e bardhë




Ç´rëndësi ka kush këndon 

Këndoj aq gjatë
Sa e lodhi bjeshkën dhe detin
Asnjë yll s´mbeti në natë
Nuk u ndal 
Derisa mori n'thua në këngën e vet 

Atyre që e dëgjonin
goja u ishte terë 
duke bërtitë:
o lejeni bre atë këngë
se u tha një det i tërë 

Ç´rëndësi ka kush po këndon
Kur askujt asgjë
S´do t´i lë trashëgim
kjo kënga e juaj e padurueshme 
gjithësesi




Arti i kolaboracionistit

Kur ra ujku në torishtë
ne i numëruam delet

veç bariu dhëmbprishur
doli tepër

Dikush kurrë s'do të di
pse asgjë s'i ndodhi qenit

ai kishte shkuar të Lendina e Qyqeve
i mbeshtjellur me lëkur dashi

Delet që shpetuan
i akuzuan si kolaboracioniste

kjo është loja e njeriut
kur afër vetës mban qenin e keq 

ose,
kur qeni dhe ujku bëjnë dashuri
në oborrin tonë me gardh të thyer




Arti i lehjes 

Ndalohet rreptësisht
me leh si qeni
se nuk e dallojmë ujkun te dera

Ka kohë që s' po e kuptojmë
kush në kënd po leh
qeni në njeriun
a njeriu në qenin

Derisa të mësohemi më të lehura
njeriu do ta hanë kopenë
e ujku lë të ankohet
në “magna carta libertatum”

Në mungesë të ujkut
edhe qeni i hanë delet
dhe bariut ia lëshon mjekrrën
sikur e bëri nga dashuria....

Verë, 2019

Arif Molliqi: SORRAT E ZEZA

Arif Molliqi

Sorrat e zeza

E bartin atdheun buzë varri
Hajnat që bëjnë roje
I shkurtojnë mezhdat

Duhet të mësohem
Të hamë sorra...ose barin

Dikush kurrë s'do ta mësoj
Si hahen ato
Edhe nëse i vrasim korbat

Koha e maqorrit mos ardhtë
Vinë minjtë e na ngjesin sëmundjen

Atëherë përdorim ilaqe të skaduara

Të gjallët me proteza porosisin 
Varrin lë t'ua bëjnë
Deri të kau i zi

Arif Molliqi: PREMTIME TË MENÇURA

Arif Molliqi

PREMTIME TË MENÇURA

Nga pema e papjekur

kokërrat po i ngrënë jashtëtokësorët
e gjarprit farat nën dhe

mbi kafkën e thatë

nga premtimet e mençura
djalli ndertoi strofullin Brenda

shikojeni lisin

n´asnjë stinë s´ka hije
e kanë lidhur për rrënjë diellin

të liqeni i shtjerrur

narcisoidët kërkojnë fytyrat e veta
ta kuptojnë ç´është e bukura

jemi mësuar të luajmë

më të paqartat e lirisë
duke marr në thua në ecje

Arif Molliqi: NJË VDEKJE PËR PRANVERËN

(vëllait tim, Rexhepit)

1.

Kuptova vonë
se në pranverë paska vdekje
bash tash kur po na duhesh
me na mësu një fjalë
me na mësu këngën e stinës së luleve
me na tregu për erën
që vjen nga Gryka e Deçanit

Sa të trishtuara fjalë

 që dalin nga porosia jote:

... duajeni pranverën

s’ka rëndësi shumë në jam unë

pak rëndësi ka
se pranverës i kanë hije edhe vdekjet
si kjo e imja
me peizazh gjelbëruar mbi varr
  

2.

Vij e vjen
e unë kërkoj sy me t’pa
se sytë e mi kanë mall
n’këtë stinë që nuk e njeh moshën
edhe kur bie shiu
edhe kur ka diell
se rruga që je nisur nuk njeh kthim

Ti breg Lumëbardhi me ujë shumë

që sjell këngë e vaj nga ushtimë e bjeshkës
ah, vetëm për ty këndojnë bjeshka dhe vërrini
në çdo pranverë

3.

Në dhomën e zbrazët e të ftohtë
e shikoj një fotografi varur në mur
sa robërues është aparati fotografik
nuk na lejon të flasim...

I shikoj sytë e tu aty

lot dhe buzëqeshje pafund
po këngën që aq shumë e deshe
nuk e dëgjoj më

Kaq mund të them sot

vetëm kaq
 o im vëlla

4.

Në luftën e fundit ishe gjeneral
kërkoje vetëm fitore
ta pushtoje nëntokën doje
t’i lirosh nga robëria varret ngulje këmbë
pas mbarimit të betejës
fjalime të zymta kund s’lejove

5.

Mandej të lakmova me aq zjarr
në sytë e gjithë atyre njerëzve
kur fjalët u mbushën me mjegull
kur gjithçka më iku
nga portreti që mbanin nxënësit në duar
dhe guri me ra nga zemra...

Iu falënderohem miqve

iu falënderohem
për ndjesën

(Fillimqershori, 2019)

Ç´emër t´i vë djallit

duke pritur radhën në spital
një çast ndezët drita e gjelbër
tuneli për morg lejohet...
në të majt është një derë prej hekuri

askush nuk të merr për dore

më ta treguar rrugën e Parajsës
as britmat nuk i ndien
as zërat e të vdekurve që s´të njohin

nga morgu deri të Ferri

në kryqrrugën e mbyllur n´çark
janë vendosur pafundësi njerëzish
s´di ç´emër t´i vë djallit që mashtron

e vetmja gjë që s´do t´ia dijë për moshën

janë morgu, ferri dhe parajsa
një mijë vjet të njëjtet emra  
veç përkujtimi në mermer tjetër.

                                   Arif MOLLIQI

E PASHEMBULLT PËR NJERËZIT

n´prag të kësaj pranvere

kanë dal larvat e krimbave

më portrete njerëzish duke marrë frymë

e kapërthehen nëpër fushat e huaja

bardh e zi i kafshojnë fitoret e tjerëve

s´kanë dert edhe kur ua pështyjnë emrin

n´prag të kësaj pranvere

farë hibride e kërkon tregu

vallë, ushqim për larvat e krimbave

që marrin frymë

nga marrësi e përjetshme

dhe vdesin nga fjalët e veta

lëreni,

paskeni qenë thjeshtë krimba

krimba që përtypin larvën e vet

e pashembullt për njerëzit

ndoshta kjo ndodh vetëm të kafshët e rralla

(Prill, 2019 )

Kot me përgjoni

mes rafteve te librave kam futur kokën

kokën mes rafteve e kam futur

e nuk e lexoj asnjë libër

veç numëroj kapituj i mësoj emrat e vjershave

ua shkund fjalëve pluhurin e kohës

se s´po më zë besë Ademi, Ademi i Gashit

që më bredh nëpër kokë më mendime

duke m´thënë S´i duhet kujt gjaku im [1]

s´më zë besë 

as kur ja përmendi kryeqytetin e lakuriqëve

midis zhurmave e njerëzve të shumtë [2]

që mezi zbritën në shehër më atë gur durimi

me buzëqeshje të ftohta nga dimrat e akullt

më kësula të bardha prej bore e koka prush

zbriten në një shesh të madh për ta ther heshtjen

nga një letër e bardhë për ta hequr vetminë

derisa e përgjoni hilen e pritave

derisa i harroni titujt e librave mes rafteve

duke i dëgjuar fjalët e hidhëta që rrjedhin

nëpër pallatin e madh e nga ballkoni i t´huajve

e harrojnë barin që rritet çdo ditë mbi varre

---

[1]  Titulli I një libri të Adem gashit

[2] Prarafrazim i një vargu të A.G